Soms vraag ik me serieus af of inkopers nog bestaan. Niet in de zin van functietitels, want daar zijn er genoeg van. LinkedIn staat er vol van: ‘senior category manager’, ‘head of buying’, ‘lead sourcing specialist’, enzovoort. Het klinkt allemaal indrukwekkend, maar probeer ze vervolgens eens te bereiken… dat is een ander verhaal.
Afgelopen week had ik er weer zo eentje. Zoals we dat eigenlijk altijd doen, eerst even bellen. Gewoon om te toetsen of het überhaupt relevant is, kort sparren en kijken of er mogelijkheden liggen. En dat werkte ook. Prima gesprek, interesse gewekt, afspraak: stuur even iets na via mail.
Dus dat doen we dan ook. Netjes, concreet, geen bijlage van twintig megabyte en geen marketingverhaal van honderd bladzijden. Gewoon een duidelijke mail, een duidelijke link naar het product binnen de categorie en een korte toelichting waarom het zou kunnen passen en juist voor die ene formule relevant is, zoals ook al telefonisch besproken.
En dan begint het.
Radiostilte.
Een paar dagen later weer even bellen.
Nog steeds niks.
Dan maar LinkedIn. Connectieverzoek, persoonlijk bericht erbij. Geaccepteerd, altijd even dat momentje van hoop… en daarna weer niets.
Je begint je bijna af te vragen of het hele traject bedoeld is als oefening in geduld. Of dat er ergens na dat eerste telefoontje automatisch een proces start met de titel ‘interessant, later oppakken’, wat vervolgens neerkomt op precies niets.
Voordat het een klaagzang wordt – want zo bedoel ik het niet – moet ik er ook eerlijk bij zeggen dat ik het wel snap. Inkopers hebben het druk. KPI’s, margedruk, veel en vaak intern overleg, waar vooral wordt afgestemd wanneer er weer afgestemd moet worden, en dashboards die elke afwijking genadeloos uitvergroten. Het is geen rol voor erbij.
Sterker nog, veel van die interne processen helpen ook niet om scherp naar buiten te blijven kijken. Hoe meer systemen, rapportages en overleglagen erbij komen, hoe kleiner de ruimte lijkt te worden om echt naar buiten te kijken. Terwijl innovatie juist daar vandaan moet komen.
En daar zit precies de spanning.
Want in diezelfde organisaties wordt elke dag gesproken over innovatie. Over vernieuwing, onderscheid en nieuwe impulsen in de categorie. Iedereen wil het, iedereen zoekt het en iedereen weet dat het nodig is om relevant te blijven.
Alleen wordt het wel ingewikkeld als je die vernieuwing zélf bent.
Want ergens na dat eerste contact gaat het mis. Daar zit vaak nog energie, een open blik, soms zelfs enthousiasme. Maar daarna wordt het stil. Het idee verdwijnt in een systeem waar het keurig wordt opgeslagen, maar zelden nog terugkomt.
En ondertussen vragen we ons met z’n allen af waarom echte innovatie zo moeilijk doorbreekt. Misschien is die er gewoon. Anders gezegd: we laten die ergens na dat eerste telefoontje langzaam weglekken.
Het meest opvallende vind ik nog dat retailers zich soms oprecht afvragen waarom bepaalde merken ineens ergens anders in de schappen liggen. Terwijl het antwoord vaak simpel is: dáár werd wél gereageerd. Dáár werd na dat eerste gesprek nog een tweede stap gezet.
Twintig minuten vrijmaken. Even reageren. Iets terugkoppelen.
Het klinkt bijna te simpel om waar te zijn.
Maar misschien zit precies daar het verschil. Niet in nóg een analyse, nóg een category review of nóg een promotieplanning, maar in iets veel fundamentelers: het gesprek afmaken.
Want de meeste goede ideeën ontstaan nog steeds niet in een Excel-sheet. Die ontstaan ergens tussen dat eerste telefoontje en het moment dat iemand zegt: kom langs.
Alleen moet dat moment dan wel komen.
Dus voordat we ons weer massaal buigen over de vraag hoe we meer innovatie op de vloer krijgen, is er misschien een eenvoudiger startpunt.
Gewoon even reageren.
